Οι Ixtheis (έτσι υπογράφουν με λατινικούς χαρακτήρες) είναι μια ελληνόφωνη ροκ μπάντα από τη Θεσσαλονίκη που σχηματίστηκε το 2006 και που με το Βιβλίο Της Ζωής επιχειρούν τη δεύτερη δισκογραφική τους απόπειρα μετά από το Είναι Πολλά Τα Λεφτά του 2007. Τίποτα από τα παραπάνω δε μου ήταν γνωστά όταν πριν λίγους μήνες έτυχε να τους ακούσω live ως support κάποιου γνωστού Έλληνα καλλιτέχνη. Παρά την αμηχανία που επικρατεί συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις και τον κάκιστο ήχο, οι Ixtheis κατάφεραν να κάνουν αισθητή τη δυναμική τους. Από τη μία ήταν οι δυναμικές κιθάρες και το στρωτό παίξιμο της μπάντας με έναν κλασικό hard ροκ ήχο κι από την άλλη οι κάπως απλοϊκοί αλλά αιχμηροί κι ενδιαφέροντες στίχοι. Αλλά πρωτίστως αυτό που δεν άφησε να περάσει απαρατήρητο το συγκρότημα στο μισάωρο που του αναλογούσε δεν ήταν άλλο από τη φλεγόμενη, αεικίνητη και, στα όρια της υπερβολής, πληθωρική σκηνική παρουσία της τραγουδίστριάς του.

Αναφέρω τα παραπάνω γιατί κατά έναν θαυμάσιο τρόπο τα ίδια περίπου στοιχεία συναντάει κανείς και στο Βιβλίο Της Ζωής. Το ροκ των Ixtheis είναι κι εδώ δυναμικό με έναν ήχο καθαρό και παλιομοδίτικο που σίγουρα δεν θα εκπλήξει όσους έχουν ασχοληθεί με την προπαίδεια έστω της ροκ μουσικής, αλλά ο ενθουσιώδης τρόπος που είναι παιγμένος αφήνει, αν μη τι άλλο, μια καλή διάθεση. Τραγούδια όπως το “Σημάδι”, το “Στο Βορρά” και το “Άλλες Μέρες” (σε ρεμίξ του ομώνυμου τραγουδιού που έχει κυκλοφορήσει σε cd-single σε καλύτερη εκτέλεση η οποία περιέργως απουσιάζει από δω) καταφέρνουν να σε παρασύρουν με το δυναμικό ρυθμό τους κι έστω κι αν δεν έχουμε να κάνουμε και με τις πιο απαιτητικές συνθέσεις, αποτελούν ωστόσο ένα αρκετά ικανοποιητικό δείγμα γραφής. Ακόμα κι όταν οι εντάσεις πέφτουν όμως, όπως στο υποβλητικό “Βιβλίο Της Ζωής” ή στο βίαια τρυφερό “Μαίρη” (αναφορά στο Cross Eyed Mary;), ή επίσης στο ερωτικό, αγγλόφωνο “All The Magic”, ο Φώτης Παπασταύρου -που υπογράφει τους στίχους και τη μουσική όλων των τραγουδιών- δείχνει στοιχεία ενός φιλόδοξου τραγουδοποιού. Οι στίχοι του όπως σημειώθηκε παραπάνω μπορεί να μη ξεχωρίζουν για το βάθος τους είναι όμως ευθείς και είτε πετυχαίνουν τον στόχο τους είτε όχι, το σημαντικό είναι πως δίνουν τις απαραίτητες λαβές στον ακροατή ώστε να μη μένει αμέτοχος. Σ’ αυτό βέβαια καίρια είναι η συμβολή της τραγουδίστριας του γκρουπ Κωνσταντίνας Γαλάνη η οποία ξεδιπλώνει και μέσα απ’ το άλμπουμ προσόντα ξεχωριστής ερμηνεύτριας με αξιοπρόσεκτη θεατρικότητα και μια θαρραλέα, ιδανική για frontwoman ροκ μπάντας, ακροβασία ανάμεσα στη λυρικότητα και το πομπώδες, χαρίζοντας στα τραγούδια άφθονη ενέργεια.

Αυτή ακριβώς η ενέργεια και ο δυναμισμός που βγάζουν οι Ixtheis σε όλα τα επίπεδα είναι που δίνουν έναν ξεκάθαρο χαρακτήρα στο συγκρότημα και κάνει το άλμπουμ, παρά τα κάποια ψεγάδια που σημειώσαμε, να ακούγεται με ευχαρίστηση κι ενδιαφέρον.

Κείμενο: Αλέξης Βούκαλης
Πρώτη δημοσίευση: 13 Σεπτεμβρίου 2010, στο avopolis.gr