«Το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης πηγαίνει στον Πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα για τις εξαιρετικές του προσπάθειες ισχυροποίησης της διεθνούς διπλωματίας και της συνεργασίας μεταξύ των λαών.»

Η ανακοίνωση της βράβευσης από το επίσημο site της επιτροπής: http://nobelprize.org.

Αφήνοντας απ’ έξω τις όποιες ενστάσεις μπορεί να διατυπώσει ο καθένας τόσο για το θεσμό όσο και για το χρόνο της συγκεκριμένης βράβευσης, αυτό που μένει απ’ αυτό την κίνηση είναι η διαπίστωση πως ο Αμερικανός Πρόεδρος αυτό τον λίγο καιρό της διακυβέρνησής του κατάφερε να εμφυσήσει σε πολλούς ανθρώπους μια ελπίδα κι ένα όραμα για έναν κόσμο λιγότερο μισαλλόδοξο και πιο ειρηνικό. Ουτοπία ή όχι, αυτό ακριβώς το όραμα φαίνεται να ενέπνευσε και στα καθ’ ημάς τον σπουδαίο στιχουργό -και πολίτη του κόσμου- Μανώλη Ρασούλη για τη δημιουργία του καινούργιου του δίσκου με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Με Τον Ομπάμα Αντάμα». Κάτι τέτοιο δε μας εκπλήσσει βέβαια καθώς ο Ρασούλης είναι ένας δημιουργός που είχε πάντοτε την αγωνία να καταπιάνεται με φλέγοντα θέματα και φιλτράροντάς τα μέσα απ’ τη δική του ιδιόμορφη σκέψη να τα μετατρέπει σε τραγούδια που αγγίζουν το κοινό αίσθημα.

Κάτι τέτοιο επιχειρεί να κάνει κι εδώ και στην προσπάθεια του αυτή ζήτησε τη συμβολή του παλιού του συνεργάτη Χρήστου Νικολόπουλου. Μια κίνηση κάπως αναπάντεχη, καθώς παρόλο που με τον συγκεκριμένο συνθέτη είχαν καταγράψει μεγάλες επιτυχίες με τους τρεις εκπληκτικούς τους δίσκους στη δεκαετία του ’80 (Οι Κυβερνήσεις Πέφτουνε Μα Η Αγάπη Μένει, Παίξει Χρήστο Επειγόντως, Όλοι Δικοί Μας Είμαστε), όλα αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν οι δυο τους έκαναν τελείως διαφορετικές επαγγελματικές -αλλά και προσωπικές- επιλογές, που μοιραία τους απομάκρυναν και ενίοτε τους έφεραν και αντιμέτωπους. Χαρακτηριστικά αναφέρω τη γνωστή υπόθεση της δικαστικής διαμάχης του Νικολόπουλου με τον Στέλιο Καζαντζίδη που ο Ρασούλης πήρε ξεκάθαρη θέση υπέρ του τραγουδιστή. Απ’ ότι φαίνεται βέβαια οι όποιες διαφορές ξεπεράστηκαν και η συνεργασία ευοδώθηκε, με ενδιαφέροντα μάλιστα αποτελέσματα.

Το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει το album περικλείει όσα λέγαμε παραπάνω για το «όραμα του Ομπάμα». Αποτελεί μια αντιρατσιστική έκφραση χαράς αλλά και μια απάντηση στην αφοριστική (αν και όχι αβάσιμη) άποψη που φαίνεται να επικρατεί στις μέρες μας πως «όλοι οι πολιτικοί είναι σκάρτοι». Η συνέχεια άκρως «ρασουλική» και επιφυλάσσει μερικά εκπληκτικά τραγούδια. Στο τραγούδι «Του Μάρκου» η προτροπή να ξανασκεφτούμε όλοι το «τι είναι λαός» αποτελεί κλειδί για την κατανόηση ενός σημερινού λαϊκού δίσκου, ενώ στο «Τι Ήταν Τότε» τίθεται ένα άλυτο -μα όχι κενό περιεχομένου- αίνιγμα, για το πώς αντιλαμβανόμαστε τις μεταβάσεις από τη μία εποχή στην άλλη. Συγκινητικές και πετυχημένες οι αναφορές στον Μίκη Θεοδωράκη και τον Στέλιο Καζαντζίδη. Έξοχο και το αυτοαναφορικό με τίτλο «Το Παληό», στο οποίο εκφράζεται εύστοχα η αέναη αγωνία του (αληθινού) καλλιτέχνη για το ποια κοινωνική στάση οφείλει να κρατήσει και ταυτόχρονα αποτυπώνεται και το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει το λαϊκό τραγούδι στη σημερινή εποχή. Κι αν όλα αυτά ακούγονται κάπως βαρύγδουπα, ευτυχώς ο Ρασούλης μοιάζει να έχει κατακτημένη την ικανότητα να διαποτίζει τους στίχους του με μια χαρακτηριστική παιγνιώδη διάθεση διασώζοντάς τους απ’ τη σοβαροφάνεια και το διδακτισμό. Αυτή η ισορροπία βέβαια δεν επιτυγχάνεται πάντα και γι’ αυτό σε μερικά τραγούδια τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά, όπως στη «Σκοπιανή», που το εύρημα είναι μεν ενδιαφέρον, η διαπραγμάτευση όμως χωλαίνει και το «ΝτιΒιΝτι» στο οποίο χρησιμοποιείται ένα αμήχανο θέμα, με αμήχανο τρόπο κι ένα ιδιαίτερα άστοχο λογοπαίγνιο.

Ο Νικολόπουλος, ο οποίος έχει αναλάβει επίσης την παραγωγή και την ενορχήστρωση του δίσκου, με τις καίριες, λαϊκές μελωδίες του βοηθάει να αναδειχθεί ακόμα καλύτερα το περιεχόμενο του δίσκου. Ασφαλώς δε θα πρωτοτυπήσουμε αναγνωρίζοντας την αναμφισβήτητη ικανότητα του Νικολόπουλου στη σύνθεση συγκροτημένων λαϊκών τραγουδιών που δεν επιζητούνε κανενός είδους καινοτομία και δεν υποτάσσονται σε καμία μόδα. Αρκεί να ακούσει κανείς, για να πειστεί, την εισαγωγή στο «Του Μάρκου», ή την –a la Κουγιουμτζή- ερωτική μπαλάντα με τίτλο «Η Δοκιμασία». Ή ακόμα και τη λιτότητα με την οποία διαχειρίστηκε το «Μανιφέστο», όπου η, φωνή του Κώστα Σμοκοβίτη αφήνεται μπροστά, με το μπουζούκι να ακολουθεί σχολιάζοντας -θα λέγαμε- τους στίχους. Γενικά φαίνεται να βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα δείχνοντας πως η γνήσια συνθετική του φλέβα, παρά την υπερεκμετάλλευση, δε λέει να στερέψει.

Το άλμπουμ φυσικά δε βασίστηκε σ’ έναν μόνο τραγουδιστή (όπως και όλα τα προσωπικά άλμπουμ του Ρασούλη απ’ τα Τραγούδια Της Χαρούλας και πέρα) αλλά τα τραγούδια του μοιράστηκαν σε πολλούς, καλούς τραγουδιστές: τρία τραγούδια –που του ταιριάζουν απόλυτα- λέει ο Μπάμπης Τσέρτος, δύο η Σοφία Παπάζογλου (κορυφαίο το «Γεγονός»), δύο ο Παντελής Θεοχαρίδης, από ένα οι Κώστας Σμοκοβίτης, Γιώργος Αιγιώτης και Απόστολος Στεργίου. Τα υπόλοιπα τραγούδια ερμηνεύουν ο στιχουργός και ο συνθέτης, ενώ το ομώνυμο της αρχής το τραγουδάει χορωδία.

Τελικά οφείλουμε να πούμε αυτός ο δίσκος με τον περίεργο τίτλο και το περίεργο εξώφυλλο είναι μια πολύ καλή δουλειά. Δεκαεπτά τραγούδια είναι ωστόσο πολλά κι αν γινόταν μια πιο αυστηρή επιλογή θα είχαμε ένα πιο σφιχτοδεμένο αποτέλεσμα. Αυτό όμως που έχει αληθινά σημασία είναι ότι ο δίσκος αυτός έχει τραγούδια αληθινά λαϊκά που έχουν «ανάγκη» να ακουσθούν, να τραγουδηθούν, να συζητηθούν ακόμα-ακόμα και γενικά να επικοινωνήσουν με τον κόσμο μ’ έναν παλιομοδίτικο πλην γοητευτικό τρόπο. Δυστυχώς δε μπορώ να πω με την ίδια σιγουριά για το αν το κοινό ενδιαφέρεται σήμερα για μια τέτοιου είδους επικοινωνία. Αυτό όμως ξεπερνάει κατά πολύ τις ευθύνες των συντελεστών αυτής της δουλειάς.

Κείμενο: Αλέξης Βούκαλης
Πρώτη δημοσίευση: 04 Νοεμβρίου 2009, στο avopolis.gr

The post Νικολόπουλος, Ρασούλης – Με Τον Ομπάμα Αντάμα appeared first on Here And Now.

Στο «Περί Μπάζων Και Λοιπών Απορριμμάτων» ο θεσσαλονικιός τραγουδοποιός Δημήτρης Ζερβουδάκης από τη θέση του παραγωγού αυτή τη φορά μας γνωρίζει και μας προτείνει κάποιους πρωτοεμφανιζόμενους -ως επί το πλείστον- στη δισκογραφία δημιουργούς από τη Λάρισα. Οι (πατέρας και γιος) Θωμάς και Ευρυπίδης Μπέκος συνυπογράφουν τις μουσικές του album, ενώ οι στίχοι είναι του Κώστα Ντόλκου, του Λάμπρου Καραγεώργου και του Θωμά Μπέκου. Την ενορχήστρωση επωμίζεται εξολοκλήρου ο 17χρόνος Ευρυπίδης Μπέκος.

Εύκολα καταλαβαίνει κανείς από τα πρώτα κιόλας ακούσματα ότι πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά, καμωμένη από ιδιαίτερα ταλαντούχους ανθρώπους. Χωρίς υπερβολές και χωρίς να απομακρύνεται μουσικά απ’ αυτό που συνηθίζουμε να λέμε «έντεχνο» τραγούδι, το album διακρίνεται στο σύνολό του για τον ενθουσιασμό, τον χαρακτήρα και κυρίως την υψηλή αισθητική του. Τραγούδια όπως το “Εν Τέλει Τι Είναι Ανθρώπινο…” -που ανοίγει το album με τη φωνή του Ζερβουδάκη και μουσικά παραπέμπει σε Ηπειρώτικο με τις ηλεκτρικές κιθάρες να «εισβάλουν» στο τέλος- και το “SOS Διαπασών” προδίδουν μια θαυμαστή αρτιότητα σε όλους τους τομείς, χωρίς ωστόσο να χάνουν κάτι απ’ την αμεσότητα και τον δυναμισμό τους. Σημαντικό ρόλο σ’ αυτό παίζουν και οι εξαίρετοι στίχοι που γοητεύουν με την απλότητά τους και τη θεματική πρωτοτυπία αλλά και σαφήνεια. Ιδιαίτερα ο, φιλόλογος στο επάγγελμα, Κώστας Ντόλκος που υπογράφει και τα περισσότερα τραγούδια, εντυπωσιάζει με την όμορφη και ιδιαίτερη γραφή του.

Ερμηνευτικά τα δώδεκα τραγούδια έχουν μοιραστεί σε αρκετές ανδρικές και γυναικείες φωνές. Ο Ζερβουδάκης λέει τρία κομμάτια, ο Παντελής Θεοχαρίδης άλλα δύο, ενώ ως βοήθεια εξ …Αθηνών έρχονται ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου με “Το Παράπονο Του Ιούδα” και ο Γιάννης Ζουγανέλης με το σκωπτικό “Τότε Κι Εγώ”. Στις γυναικείες φωνές (όλες πολύ καλές) συναντάμε την Έλσα Μουρατίδου με το μελωδικότατο “Al-Tair”, που θα λέγαμε ότι κατά κάποιον τρόπο λειτουργεί και ως μια αναφορά στη μυθολογία του Θανάση Παπακωνσταντίνου, τη Μαρία Φωτίου μ’ ένα “Στοιχειωμένο Λεωφορείο”, την Ελισάβετ Καρατζώλη στο “Άσε Το Τραγούδι” και την Ελένη Φωτιάδου με το “SOS διαπασών” -που αναφέρθηκε παραπάνω- και τις «Νεράιδες». Συμμετέχει επίσης και το φωνητικό σύνολο του Σύγχρονου Ωδείου Λάρισας.

Η πολύ καλή έκδοση, τέλος, συνοδεύεται κι από τα όμορφα σχέδια του Χρήστου Παπανικολάου. Αυτό που μένει πάντως σαν συμπέρασμα είναι πως σε μια εποχή που το δισκογραφικό τοπίο είναι κάτι παραπάνω από θόλο, κυκλοφορίες σαν το «Περί Μπάζων Και Λοιπών Απορριμμάτων» προσδίδουν στην έννοια της δισκογραφία και νόημα και λόγο ύπαρξης.

Κείμενο: Αλέξης Βούκαλης
Πρώτη δημοσίευση: 17 Ιουλίου 2009, στο avopolis.gr

The post Διάφοροι – Περί Μπάζων Και Λοιπών Απορριμάτων appeared first on Here And Now.

Την Παρασκευή το βράδυ κι ενώ η αστυνομικοκρατούμενη Θεσσαλονίκη βρισκόταν προσωρινά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλης της Ελλάδας λόγω της Διεθνούς Έκθεσης και όλων των συμπαραμαρτούντων αυτής, λίγο ανατολικότερα στον Δήμο Καλαμαριάς και πλάι στη θάλασσα αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι βρέθηκαν στον εξωτερικό χώρο του κυβερνείου (ή παλατάκι όπως είναι γνωστό το πρώην βασιλικό ανάκτορο) για να τιμήσουν τον γνωστό και μη εξαιρετέο στιχουργό Μανώλη Ρασούλη. Η συναυλία-αφιέρωμα  με τίτλο “Η Θεσσαλονίκη τραγουδά Μανώλη Ρασούλη” που έκλεινε το φετινό φεστιβάλ “Παρά θίν' αλός” ήταν μια ιδέα του συνθέτη και καλλιτεχνικού διευθυντή του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Καλαμαριάς Γιώργου Καζαντζή και ήρθε με αφορμή μια ξεχωριστή επέτειο: τα είκοσι χρόνια που κλείνει ο δημιουργός ως κάτοικος Θεσσαλονίκης.

Για όσους δεν γνωρίζουν, ο ηρακλειώτης Ρασούλης έφυγε από την Αθήνα για διάφορους, προσωπικούς και μη, λόγους το 1990 για να εγκατασταθεί μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Μια διαδρομή σαφώς αντίστροφη, εδώ που τα λέμε, από αυτή που ακολουθούν οι περισσότεροι καλλιτέχνες και όχι μόνο. Φιλοξενούμενος τον πρώτο καιρό του Γιάννη Αγγελάκα, άρχισε να εμφανίζεται σε διάφορες μικρές μουσικές σκηνές της πόλης όπως το Όνειρο και το Πλατώ λανσάροντας την πρωτότυπη φόρμουλα ένας στιχουργός να παρουσιάζει ο ίδιος το τραγούδια του. Πολλά συνέβησαν αυτά τα είκοσι χρόνια, η ουσία όμως είναι πως ο Ρασούλης με όπλο τους αιχμηρούς του στίχους αλλά και την ιδιότυπη και στοχευμένη σκέψη του επιχείρησε -και κατάφερε- να καταδυθεί στην ψυχή της πόλης δημιουργώντας μικρούς ιδεολογικούς και πολιτιστικούς πυρήνες ενισχύοντας με τον τρόπο του το όραμα της αποκέντρωσης.

Η συναυλία της Παρασκευής ήταν μια αφορμή για να συγκεντρωθούν πολλοί απ' τους φίλους, συνοδοιπόρους και συνεργάτες του Ρασούλη σ' αυτή την εικοσάχρονη πορεία. Η δομή του προγράμματος ήθελε τον τιμώμενο να υποδέχεται τον καθέναν απ' τους (δεκαέξι συνολικά!) καλεσμένους του επί σκηνής, παρουσιάζοντας τους όλους με εγκάρδιο τρόπο. Ο καθένας απ' τους καλεσμένους είχε επιλέξει να πει δύο ή τρία τραγούδια απ' όλο το ρεπερτόριο του στιχουργού και η γνώση τους γι' αυτό έκανε το πρόγραμμα να μοιάζει με μια ουσιαστική και καθόλου τυπική επισκόπηση του έργου του με κάποιες αναπάντεχες και άκρως εμπνευσμένες επιλογές. Αφού ο Ρασούλης καλωσόρισε τον κόσμο τραγουδώντας μόνος του το “Νιώσε Με”, ο Θωμάς Κοροβίνης ήταν ο πρώτος απ' τους καλεσμένους που ανέβηκε στη σκηνή διαβάζοντας αρχικά ένα έξοχο εγκώμιο γι' αυτόν που έδωσε σωστά το στίγμα της βραδιάς κι έπειτα τραγουδώντας το “Ρώσικά Μου Μάτια”. Στη συνέχεια ακολούθησαν κι οι υπόλοιποι αξιόλογοι τραγουδιστές: Μιχάλης Παπαζήσης, Αναστασία Μεταλληνού, Κώστας Πρατσινάκης, Κατερίνα Σιάπαντα, Δημήτρης Κεχαγιάς, Μαρία Παπανικολάου, Γιώργος Λίζος, Ελένη Φωτιάδου, Γιάννης Μήτσης, Ζωή Παπαδοπούλου, Παντελής Θεοχαρίδης, Σοφία Αβραμίδου, Ανδρέας Καρακότας, Φωτεινή Βελεσιώτου, Λιζέτα Καλημέρη. Η Μελίνα Κανά που είχε επίσης ανακοινωθεί δεν εμφανίστηκε για λόγους υγείας όπως αναφέρθηκε.

Η συναυλία κράτησε πάνω από τρεις ώρες και ακούστηκαν γύρω στα πενήντα, πασίγνωστα τα περισσότερα, τραγούδια σε μουσικές του Μάνου Λοΐζου, του Νίκου Ξυδάκη, του Χρήστου Νικολόπουλου, της Βάσως Αλαγιάννη, του Πέτρου Βαγιόπουλου κ.α. Αν θα 'πρεπε  να ξεχωρίσω μερικές στιγμές θα στεκόμουν σε κάποιες λιγότερο αβανταδόρικες επιλογές όπως στην πολύ τρυφερή ερμηνεία του Παπαζήση στην ανδρική εκδοχή του “Να 'χα Την Ξύπνια Μηχανή”, στο ακυκλοφόρητο ακόμα τραγούδι με τίτλο “Παίζει ο Μάνος Στο Πιάνο” -αφιερωμένο στον Μάνο Χατζιδάκι- με μουσική του Πέτρου Βαγιόπουλου, στο “Με Σένα Πλάι Μου” ένα ξεχασμένο τραγούδι απ' τον πρώτο δίσκο του Λεωνίδα Βελή σε μουσική του Σταύρου Κουγιουμτζή και στα δύο παραγνωρισμένα αλλά σημαντικά -το καθένα για τους λόγους του- κομμάτια που επέλεξε η Κατερίνα Σιάπαντα· το “Τραγούδι Της Αριάδνης” και το “Βασίλισσα Της Λύπης” σε μουσική του Γιώργου Γαβαλά και του Πέτρου Βαγιόπουλου αντίστοιχα. Κατά τα άλλα δε παραλήφθηκαν φυσικά τα γνωστά και αγαπημένα τραγούδια του στιχουργού από δίσκους-σταθμούς στην ελληνική δισκοργαφία όπως Τα Τραγούδια Της Χαρούλας, Η Εκδίκηση Της Γυφτιάς, Τα Δήθεν κ.α. Η συναυλία έκλεισε σε γιορτινό κλίμα με όλους σχεδόν τους τραγουδιστές να στήνουν μια χορωδία και μαζί με τον Ρασούλη αλλά και τη (συγκρατημένη ειν' η αλήθεια) συμμετοχή του κοινού να τραγουδάνε όλοι μαζί μερικά απ' τα πιο εξωστρεφή και χορευτικά τραγούδια του στιχουργού όπως το “Πότε Βούδας Πότε Κούδας” το “Ένα Κι Ένα”, ο “Υδροχόος” κ.α.

Όπως σ' όλες τις συναυλίες που σκαρώνει ο Ρασούλης όλα αυτά τα χρόνια έτσι και την Παρασκευή το μότο της βραδιάς ήταν “συγκίνηση μεν, συνείδηση δε”, κάτι που σημαίνει απλά πως το συναίσθημα οφείλει να συμβαδίζει με τη σκέψη και το αντίστροφο. Για τους περισσότερους βέβαια αυτά είναι ψιλά γράμματα, ιδίως όταν μπαίνουμε σε θέματα υποτίθεται διασκέδασης και εκτόνωσης. Ωστόσο η χθεσινή βραδιά είχε έναν τιμητικό χρακτήρα και δε μπορούμε να παραβλέψουμε πως είναι χρήσιμο και σημαντικό για μια κοινωνία να αναγνωρίζει και να τιμάει έγκαιρα την προσφορά των πνευματικών της ανθρώπων. Ακόμα πιο σημαντικό και χρήσιμο όμως, νομίζω πως είναι να μπορεί να τους κατανοεί και να αφομοιώνει τη σκέψη τους. Κι αν η συγκίνηση που χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις βρίσκεται σαφώς πιο εύκολα, σε θέματα συνείδησης και κατανόησης νομίζω πως η κοινωνία μας έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει.

Κείμενο: Αλέξης Βούκαλης
Πρώτη δημοσίευση: 14 Σεπτεμβρίου 2010, στο avopolis.gr

The post Η Θεσσαλονίκη τραγουδά Μανώλη Ρασούλη appeared first on Here And Now.