Από τον πρώτο δίσκο των Συνήθων Υπόπτων το 1996, ο οποίος και αποτέλεσε ένα από τα σημεία αναφοράς της δεκαετίας, μέχρι τους πιο πρόσφατους Πέτρινους Κήπους, ο Χρήστος Θηβαίος έχει διαγράψει όλα αυτά τα χρόνια (και συνεχίζει ακόμα βέβαια) μια αρκετά αξιόλογη πορεία στο ελληνικό τραγούδι. Τόσο ως ένας πολύ ικανός  και ξεχωριστός ερμηνευτής, δικών του τραγουδιών αλλά και άλλων δημιουργών, όσο και ως ένας αξιόλογος τραγουδοποιός με προσωπικό στίγμα και ταυτότητα. Το Πιο Πέρα Από Τα Μάτια (έξοχος τίτλος παρεμπιπτόντως, παρμένος απ’ το ομώνυμο τραγούδι σε στίχους του Άλκη Αλκαίου και μουσική του Θηβαίου, που πρωτοκυκλοφόρησε το 2007 στον δίσκο Οι Τροβαδούροι Της Καρδιάς Μου) είναι ένα διπλό live άλμπουμ ηχογραφημένο στο Σταυρό Του Νότου τον Νοέμβριο του 2009 που έρχεται επί τοις ουσίας να συνοψίσει αυτήν την πορεία μέσα σε τριάντα -από τα πιο γνωστά- τραγούδια όλων των περιόδων του.

Η αλήθεια είναι πως τα live άλμπουμ εδώ και αρκετές δεκαετίες αποτελούν ένα ιδιαίτερα εμπορικό χαρτί για τους δημοφιλείς καλλιτέχνες που ειδικά τώρα -σε μια τόσο δύσκολη περίοδο για τη δισκογραφία- «πέφτει» όλο και πιο συχνά στο τραπέζι. Πολλές φορές μάλιστα αυτό γίνεται με τρόπο ενοχλητικά πρόχειρο και χωρίς κάποιον απ’ τους λόγους που θα μπορούσε να νοηματοδοτήσει ένα live άλμπουμ όπως για παράδειγμα η ανάδειξη ενός αξιόλογου αρχειακού υλικού ή ντοκουμέντου, η αποτύπωση κάποιων ιδιαίτερα πετυχημένων -ή εξαιρετικά σημαντικών για οποιοδήποτε λόγο- εμφανίσεων, είτε ακόμη μια εναλλακτική, εξωστουντιακή ηχογράφηση νέων τραγουδιών. Η πληθώρα, λοιπόν, live κυκλοφοριών με την απουσία οποιασδήποτε καλλιτεχνικής πρόφασης, έχει δημιουργήσει μια σχετική προκατάληψη απέναντι σε τέτοια εγχειρήματα.

Με το Πιο Πέρα Από Τα Μάτια όμως έχω την αίσθηση πως ο Θηβαίος ξεπέρασε πολλούς από αυτούς τους σκοπέλους παρουσιάζοντας ένα, αν και όχι «απαραίτητο», τουλάχιστον καθ’ όλα αξιοπρεπές live άλμπουμ. Ξεκινώντας πρώτα απ’ όλα από τον εξαιρετικό ήχο που εντυπωσιάζει με την αρτιότητά του και δείχνει ότι πρωταρχικό μέλημα των συντελεστών υπήρξε η όσο το δυνατόν καλύτερη καταγραφή των κομματιών από μουσική άποψη και όχι η, εύκολη, λογική της απόδοσης μιας «ζωντανής» αίσθησης με τις φωνές και τα χειροκροτήματα του κοινού να κυριαρχούν. Από κει και πέρα οι πολύ ενδιαφέρουσες εκτελέσεις της τετραμελούς μπάντας που πλαισίωνε τον Θηβαίο στις παραστάσεις, δημιουργώντας μια χαλαρή jazz ατμόσφαιρα, αποτελεί και τον σημαντικότερο λόγο να ξανακούσει κανείς τραγούδια έτσι κι αλλιώς γνωστά στο σύνολό τους, ενώ και οι ερμηνείες του Θηβαίου στέκονται κι αυτές σταθερά σε πολύ υψηλό επίπεδο, ξεπερνώντας σε κάποιες στιγμές ακόμα και τις στουντιακές εκτελέσεις.

Ασφαλώς η επιλογή των τραγουδιών δεν ξεφεύγει από τη λογική του best of, με παρουσία όλων των δημοφιλών τραγουδιών που έγραψε ή τραγούδησε ο Θηβαίος (“Μέρες Αδέσποτες”, “Ο Γορίλας”, “Ο Άμλετ Της Σελήνης”, “Μικρή Πατρίδα”, “Αγάπη” κ.λπ.) και λιγοστές εκπλήξεις (π.χ. “Ο Παλιός Στρατιώτης” των Λαυρέντη Μαχαιρίτσα- Ισαάκ Σούση και το “Με Κυνηγάει Η Θάλασσα” των Ματ Σε Δύο Υφέσεις ), αλλά αυτό έτσι κι αλλιώς είναι κάτι που για τους περισσότερους δε λογίζεται ως αρνητικό. Οι συμμετοχές του Θάνου Μικρούτσικου και του Γιώργου Ανδρέου (δύο συνθετών που συνεργάστηκαν με τον Θηβαίο αποκλειστικά σαν ερμηνευτή) σε κάποια τραγούδια με το πιάνο τους και τη φυσική τους παρουσία μπορεί βέβαια να σήμαιναν πολλά για όσους παρευρέθησαν στον Σταυρό Του Νότου, αλλά για τους ακροατές του άλμπουμ περνάνε μάλλον απαρατήρητες. Η συμμετοχή της Emilia Ottaviano από την άλλη στα τραγούδια που έχει ήδη ερμηνεύσει δισκογραφικά με μοναδικό τρόπο, δίνει μια αίσθηση επανάληψης και νομίζω πως θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον να αναζητούνταν εναλλακτικοί τρόποι απόδοσής τους.

Τα τρία bonus tracks που περιέχονται στο τέλος του δεύτερου cd και που αποτελούν ηχογραφήσεις από τη συναυλία με τίτλο «Ανάμεσα σε δύο πιάνα» που είχε διοργανώσει το περιοδικό Δίφωνο το 2005, αποτελούν μια ευχάριστη προσθήκη με τον Θηβαίο να ερμηνεύει τη “Σιωπή” των Ξύλινων Σπαθιών, το “Μετάξι” των Σωκράτη Μάλαμα-Άλκη Αλκαίου και το δικό του “Ημερολόγιο” με τη συνοδεία των δύο πιάνων του Σταύρου Λάντσια και του Τάκη Φαραζή, κλείνουν ιδανικά ένα εξαιρετικά χορταστικό (συνολικής διάρκειας δυόμισι ωρών) και προσεγμένο live άλμπουμ.

Κείμενο: Αλέξης Βούκαλης
Πρώτη δημοσίευση: 14 Ιουλίου 2010, στο avopolis.gr

The post Χρήστος Θηβαίος – Πιο Πέρα Από Τα Μάτια | Live appeared first on Here And Now.

Η αλλαγή δισκογραφικής στέγης του Μανώλη Λιδάκη, ο οποίος μετά από είκοσι χρόνια στη Sony βρέθηκε στη Legend, δεν εγκαινιάζεται με νέο υλικό αλλά με ένα cd που συνοψίζει τις συμμετοχές του δημοφιλούς τραγουδιστή σε δουλειές άλλων. Επί της ουσίας, αυτού του είδους οι συλλογές δεν είναι παρά εναλλακτικά best of, που δίνουν την ευκαιρία στους καλλιτέχνες και στις εταιρείες να κυκλοφορούν παλιό υλικό, προσφέροντας στους ακροατές συγκεντρωμένα τραγούδια ενός τραγουδιστή τα οποία βρίσκονται διάσπαρτα σε διάφορους δίσκους. Από το 1997, μάλιστα, και την απίστευτη επιτυχία της Παράλληλης Δισκογραφίας των Χάρη & Πάνου Κατσιμίχα, η πρακτική αυτή έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής, κυρίως στους καλλιτέχνες του έντεχνου. Ακόμα κι ο ίδιος ο Λιδάκης, εξάλλου, έχει ξανακάνει παρόμοια προσπάθεια το 2004 στο δεύτερο cd της συλλογής Όσα Σου 'Χω Πει, όπου συγκεντρώνονταν όλα του τα «αδέσποτα» μέχρι τότε τραγούδια.

Στη συγκεκριμένη τώρα κυκλοφορία, υπάρχει αρκετά ενδιαφέρον υλικό, αλλά μόλις δύο νέες ηχογραφήσεις (που ως συνήθως αποτελούν το πρόσθετο εμπορικό δόλωμα): το γνωστό και μη εξαιρετέο "Πώς Να Σωπάσω Μέσα Μου" των Ξαρχάκου-Κινδύνη και το "Λάφυρο", που αποτελεί μια πρόσφατη μελοποίηση του Νίκου Ζουρνή στο πρώτο - όπως πληροφορούμαστε απ' το ένθετο του cd - τραγούδι που έγραψε το 1969 ο Μιχάλης Γκανάς και το οποίο είναι αρκετά καλό. Κατά τα άλλα υπάρχουν τρία (από τα τέσσερα) τραγούδια του Λιδάκη απ' τον πρόσφατο δίσκο των Αρμός (στον οποίο είχε αναλάβει και την παραγωγή), που έχουν ήδη ακουστεί αρκετά, το "Καράβι Της Φυγής" του Νίκου Ζούδιαρη (από το Για Ποιο Ταξίδι Μου Μιλάς), το τρυφερό "Κι Αν Τα Μάτια Σου" του Μάνου Λοΐζου σε μια ωραία εκτέλεση από το tribute album 20 Χρόνια Μετά (2002), καθώς και τρία τραγούδια του εξαίρετου Μάκη Αμπλιανίτη, του οποίου ένας στίχος απ' το - φετινής κυκλοφορίας - Κισμέτ του, έδωσε τον τίτλο στην παρούσα συλλογή (Από Τη Σιωπή Του Χρόνου). Με αφορμή αυτό θα ήθελα να πω ότι βρίσκω κάπως υπονομευτικό για τις δουλειές καλλιτεχνών που κυκλοφόρησαν τόσο πρόσφατα να επανεκδίδονται τραγούδια όπως τα παραπάνω σε μια συλλογή. Η συμμετοχή ενός γνωστού και καταξιωμένου τραγουδιστή σ' έναν δίσκο, εκτός των άλλων, λειτουργεί και ως όχημα για να φτάσει η δουλειά πιο εύκολα στον κόσμο. Όταν ο τραγουδιστής τα ενσωματώνει σε προσωπικό του album έξι μήνες ή ένα χρόνο αργότερα, αυτό αυτομάτως καταργείται κι οι δουλειές των δημιουργών ουσιαστικά μπαίνουν στην άκρη.

Παρακάτω βρίσκουμε επίσης δύο πολύ ωραία ερωτικά λαϊκά τραγούδια (η ειδικότητα θα λέγαμε του Λιδάκη) σε μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου και στίχους του Βασίλη Τσιτσάνη απ' το cd Η Συνάντηση (2001), ένα τραγούδι του Άγγελου Σφακιανάκη (από τα Ρηχά Νερά, 2003), ένα του Χρήστου Τσιαμούλη και της Ελένης Περινού (από τα τέσσερα συνολικά που έλεγε ο τραγουδιστής στο Αφύλαχτη Σκοπιά, 2004) και τα δύο του Σωκράτη Μάλαμα και του Άλκη Αλκαίου απ' το Ο Φύλακας Κι Ο Βασιλιάς, που όμως έχουν κυκλοφορήσει ήδη και σε προσωπικό δίσκο του Λιδάκη (Υλικό Ονείρων, 2001) και βρίσκω κάπως υπερβολική την τρίτη και τέταρτη κυκλοφορία των ίδιων εκτελέσεων. Τέλος, δεν λείπουν απ' αυτή τη συλλογή και δύο ζωντανές ηχογραφήσεις πολύ γνωστών τραγουδιών του Ξυλούρη - "Η Μπαλάντα Του Κυρ Μέντιου" και το "Ήτανε Μια Φορά", και τα δύο από το ζωντανό tribute Σαν Έρθουν Μάνα Οι Φίλοι Μου (2003) - που, μαζί με το προαναφερθέν "Πώς Να Σωπάσω Μέσα Μου" και παρά τις καλές ερμηνείες, δεν φαίνεται να εκφράζουν τίποτα παραπάνω από τη, μάλλον δεδομένη, αγάπη του Λιδάκη για τον Νίκο Ξυλούρη.

Ο Μανώλης Λιδάκης είναι αναμφίβολα ένας πολύ καλός τραγουδιστής που χαίρεσαι πραγματικά να τον ακούς όταν τραγουδάει ωραία - λαϊκά κυρίως - τραγούδια. Η συγκεκριμένη ωστόσο κυκλοφορία δεν νομίζω ότι προσθέτει κάτι καινούργιο. Και παρά το πραγματικά καλό περιεχόμενό της νομίζω ότι στερείται ουσιαστικού λόγου ύπαρξης, καθώς δεν μαζεύει καν όλες τις συμμετοχές του Λιδάκη από το 2000 μέχρι σήμερα (λείπουν ας πούμε τα δύο τραγούδια του από Τα Παιδιά Της Νιόβης του Μίμη Πλέσσα, η συμμετοχή του στο Οπωσδήποτε Παράθυρο κ.α.). Θα έλεγα, λοιπόν, πως θα ενδιέφερε κυρίως τους πιστούς φίλους του τραγουδιστή, αν δεν θα ήταν το πιθανότερο να έχουν ήδη τα συγκεκριμένα τραγούδια. Όσοι δεν τα έχουν και τα θέλουν θα ήταν μάλλον προτιμότερο να τα αναζητήσουν στους, όχι και τόσο δυσεύρετους συνολικά, αρχικούς δίσκους των δημιουργών τους, για τους οποίους σημειωτέον δεν υπάρχει η παραμικρή πληροφορία στο cd…

Κείμενο: Αλέξης Βούκαλης
Πρώτη δημοσίευση: 17 Σεπτεμβρίου 2008, στο avopolis.gr

The post Μανώλης Λιδάκης – Από Τη Σιωπή Του Χρόνου 2000 – 2008 appeared first on Here And Now.